Geen paniek, het komt goed met Oranje.

Rustig jongens. Rustig. Na gisteren zijn we niet ineens kansloos op het WK. We zijn niet plots de laughing stock van het internationale voetbal en we hebben niet verloren van FC Bal op ‘t Dak 14. Frankrijk is namelijk een van de belangrijkste outsiders voor de titel; hun spelersgroep barst van het bevestigd talent en hun WK-poule bevat amper serieuze tegenstand. Oranje was gisteren niet best, maar zo flagrant als het tweeluik Ajax – Salzburg was het nou ook weer niet. Bovendien zijn er verklaringen voldoende. We speelden met wat debutanten, we wisten dat de bondscoach wilde uitproberen, er waren er enkelen afwezig en bovenal viel sleutelspeler Kevin Strootman na twintig minuten uit.

opi-mrvoetblah1Iedereen weet dat de achterhoede van de huidige lichting de bottleneck is. Vooral centraal achterin is het roeien met de riemen die we hebben en wordt het zoeken naar de juiste invulling. Maar was dat vier jaar terug zoveel anders? Waren we toen zo overtuigd van de kwaliteiten van Joris Matthijsen en John Heitinga? Of wreven we in onze handjes vanwege hun stand-in André Ooijer? Het antwoord is nee, maar we haalden de finale en Ooijer bleef 90 minuten lang fier overeind tegen Brazilië. En precies daarom is er nu geen reden tot paniek. Afgezien van de puzzel centraal achterin, zit het namelijk wel snor. Keepers genoeg, prima backs, wereldklasse op het midden en ook voorin een surplus aan kwaliteit.

Bovendien hebben we een tactisch superieure bondscoach, die echt wel zal snappen dat hij zijn centrale duo moet ontlasten, zoals Van Marwijk dat in 2010 deed. Dit betekent niet dat Van Gaal zal kiezen voor een dubbel slot op de deur, maar dat hij gaat voor zekerheid op de vacante posities achterin. Geen wankele knieën van Feyenoord, PSV of Ajax, maar Premier League-ervaring en loutering uit Ligue 1. Op het midden kiest hij sowieso Strootman, ‘s lands superieure eenmanssluiting, omringd met spelers van bewezen bovengemiddelde bedrevenheid. En voorin is er branie nodig. En Robben natuurlijk. Tot slot speelt eindelijk ook de enige echte Bomber die we in ons midden hebben.

Hieronder de bijbehorende namen en rugnummers:

1. Tim Krul (Doelman – Newcastle United)
Speelt wekelijks de pannen van het dak in de Premiers League. Pakt echt punten voor zijn ploeg met wereldreddingen en heeft een uitstraling die angst inboezemt bij een voorhoedespeler.

2. Gregory van der Wiel (Rechtsback – Paris Saint Germain)
Traint en speelt wekelijks met de beste spelers ter wereld. Is onbetwist basisspeler en gelouterd ten opzichte van voorgaande toernooien. Heeft bovendien iets goed te maken richting de publieke opinie.

3. Ron Vlaar (Centrale verdediger rechts – Aston Villa)
Vlaar is aanvoerder en leider van zijn elftal in de Premier League. Bulldozer van een vent. Voor de duvel niet bang. Absolute wil om te winnen. Gelouterd tegen topspitsen in de zwaarste competitie ter wereld. Opbouwend matig, maar dat moeten Rekik en Strootman dan maar doen.

4. Karim Rekik / Bruno Martins Indi (Centrale verdediger, links – PSV / Feyenoord)
Voor deze positie komen op dit moment Karim Rekik en Bruno Martins Indi in aanmerking en het restant van de Eredivisie zal uitwijzen wie het wordt. Virgil van Dijk komt niet in aanmerking, hij is rechts en daarom slechts stand-in voor Vlaar.

5. Erik Pieters (Linksback – Stoke City)
Pieter is dit jaar een vaste waarde van middenmotor Stoke City in Engeland. Speelde al dertig wedstrijden  en won dit jaar met zijn club al van Chelsea, Man United en Arsenal. Was voor zijn blessure bij PSV een vaste waarde in Oranje. Waarom nu, met Premier League-ervaring, niet meer eigenlijk?

6. Kevin Strootman (Middenvelder, punt naar achteren – AS Roma)
Strootman is op zijn positie een van de beste en meest complete spelers ter wereld. Superieure balbehandeling, altijd in controle. Staat verdedigend zijn mannetje en kiest slimme momenten voor diepgang die niet zelden uitmonden in een goal.

8. Wesley Sneijder / Nigel De Jong (Middenvelder, punt naar achteren – Galatasaray / AC Milan)
Sneijder kan wedstrijden beslissen, zeker als hij uit de wind wordt gehouden door Strootman. Heeft de winnaarsmentaliteit om nog één keer te pieken. Opstellen tegen Australië, in laten vallen tegen Chili. De Jong is een extra slot op de deur en in balbezit ook zeer sterk. Ontbeert diepgang die nodig is tegen kleinere ploegen. Opstellen tegen Spanje en Chili.

10. Robin van Persie (Middenvelder, punt naar voren)
Van Persie is een topspeler, maar kwijnt in Oranje toch een beetje weg in de spits. Al gedurende twee grote toernooien. Om hem de ruimte te geven, te betrekken in het spel én de diepgang te laten brengen die het middenveld nu mist… zet hem op 10. En als dat niet werkt, gooien we Van der Vaart erin. Of Klaassen.

7. Memphis Depay (vleugelspits – PSV)
Depay heeft branie, lef, waardoor hij een man kan passeren én doelgericht is. Daarnaast heeft hij een fantastisch schot in de benen en kan een goede voorzet geven. Hiermee is hij completer dan zijn concurrenten Boëtius, Lens, Narsingh, Elia, Schaken, en alle andere net-niet buitenspelers.

11. Arjen Robben (vleugelspits – Bayern München)
Robben is van wereldklasse en dat laat hij wekelijks zien. Hij is bovendien minder egoistisch dan vóór zijn beslissende rol in de Champions League. Hierdoor heeft hij rust gekregen, waardoor een natuurlijk overwicht is ontstaan.

9. Klaas Jan Huntelaar (spits – Schalke 04)
Huntelaar is een garantie voor doelpunten. Ook in Madrid (8 op 20) en Milaan (7 op 25) scoorde hij goals, ondanks veelvuldige invalbeurten en de onnatuurlijke positie als rechtsbuiten. Moet een kans krijgen op een groot toernooi.

Ik heb er vertrouwen in!

Ps. En dat had ik, rond deze tijd in 2012, overigens niet. Citerend uit een post van 27 april 2012:

Neen, ik voel ‘m niet lieve mensen. Er ligt teleurstelling op de loer. Sneijder die twee jaar heeft stilgestaan; Mathijsen en Heitinga die vertoeven op de bank; Afellay wiens kruisband nog breekbaar is en de mannen van glas die kwetsbaar blijven als altijd. Ik voorvoel botsende ego’s, interne ruzies en niveaugebrek bij bovengenoemden. Frankrijk en Italië hebben de afgelopen jaren het slechte voorbeeld gegeven. Ik vrees het ergste voor komende zomer: ‘Our time’ is niet‘now’ maar ‘was back then in two thousand ten’.