Atlético Madrid en het ongelijk van Manchester City

Een week of drie geleden richtte ik mijn pijlen op het nihilistisch afbraakproject van José Mourinho, genaamd Chelsea. Ooit werkte deze man zij aan zij met Van Gaal en genoot hij ongetwijfeld van het spel van ‘zijn’ FC Barcelona. Heden ten dage probeert hij vooral wedstrijden en daarmee het voetbal te vermoorden. Maar dat lukte hem dit jaar gelukkig niet; Mourinho sneuvelde in de halve finale van de Champions League en won evenmin het Premiership. In plaats daarvan kregen we Atlético Madrid in de Europese eindstrijd en won Manchester City de Engelse competitie.

En juist die twee clubs vormen interessante vergelijkingswaar. Atleti en The Citizens zijn van oudsher working class heroes die een groot deel van hun bestaansrecht ontlenen aan het zich afzetten tegen de grote, poenerige buurmannen Real Madrid en Manchester United. En zowel de Spaanse als de Engelse underdog wisten zich de laatste jaren uit de schaduw van de grote vijand te voetballen. Atlético won dit jaar de titel en Man City presteerde dit zelfs voor de tweede keer dit seizoen. Toch waren de omstandigheden totaal onvergelijkbaar en de publieke waardering voor beider prestaties sprak daarbij boekdelen.

Want net zo hard als we met zijn allen gingen voor Atlético afgelopen zaterdag, zo vurig hoopten we een paar weken terug op Liverpool. En dus níet op Manchester City als de volgende kampioen van Engeland. De sympathie voor de underdog uit Manchester bleek volledig te zijn weggevaagd door de influx van vele inheemse miljoenen die het geloofwaardige karakter van de club compleet hebben getransformeerd. In de documentaire Blue Moon Rising uit 2010 blijken de fans zich vooral blind te staren op de wraak op het gehate United. Dat ze bij het verzilveren van die wraak  inmiddels in hetzelfde rijtje worden geplaatst als hun oude rivalen, gaat volledig aan hen voorbij. Gelukkig voor hen zijn ze nu wat ze willen zijn: kampioen van Engeland. Helaas voor hen vindt verder iedereen dat strontvervelend.

Atlético Madrid bewijst dat het ook anders kan. De vijand verslaan, zónder je ziel te verkopen. Winnen met voetbal dat pást bij de aard van de club. Een trainer die écht iets voelt bij zijn club. Echt, het verhaal klopte zo mooi. Een nieuwe tijd leek aangebroken! De geloofwaardigheid terug in de voetballerij! Alleen jammer dat die klote Sergio Ramos zich niet aan het script hield. Pannenkoek!