Daft Punk op 2 minuut 32

Most anticipated album of the year, beste plaat, meest overgewaardeerde plaat, meest gedraaide single, beste single. 2013 was het jaar van de nieuwe Daft Punk: Random Access Memories. De greep om ster-producer Pharrell als ster-zanger in te zetten, bleek een gouden. De keuze om de liedjes radio-fähig te maken even zozeer. De afwezigheid van climaxen in de liedjes is vooralopmerkelijk. Zeker gezien de reputatie en historie van Daft Punk op dat vlak.

Dit artikel verscheen eerder op SMTHNG.nl. Klik om te lezen.

Dit artikel verscheen eerder op SMTHNG.nl. Klik om te lezen.

Random Acces Memories is geenszins de studio-equivalent van liveplaat Alive (een soort permanente climax-euforie explosie). En ook het zorgvuldig opgebouwde beuk- en sloopwerk van underground-hit ‘Rollin & Scratching’ is grotendeels afwezig. Slechts het laatste nummer van de plaat, ‘Contact’, lijkt na zes minuten te gaan exploderen, maar de groteske opbouw mondt uit in bassloos gekraak en kort daarna, in stilte. Een ware anti-climax dus.

Het moge duidelijk zijn: Daft Punk koos voor een subtieler geluid op haar nieuwe plaat. Kraakheldere gitaarriffjes en falsetto zanglijntjes die het oor strelen. En het type climax dat hierbij past is simpelweg van een andere aard. Zoals in het minimalistische liedje ‘Doin it right’, waarin een repetititieve robotstem wordt overzongen door een aantal staccato-zanglijntjes van gast-vocalist Panda Bear. Op 2 minuut 32 wordt dit voortkabbelende samenspel plotseling onderbroken. Wat verschijnt is een zorgvuldig gekozen keyboard-deuntje dat nieuw is, maar naadloos past bij het voorgaande. Zomaar uit het niets, zonder opbouw, zonder aanzwellende strings of ronkende drumroffels. Dit simpele, ijle melodietje is de nieuwe climax van het Daft Punk van 2013.