Miley Cyrus op 3.14

U kent Miley Cyrus ongetwijfeld als het het naakte Wrecking Ball-slingeraapjedat een tijdje terug opzien baarde met diverse assorti gezellige twerk-bewegingen. Naast het oefenen van deze expliciete choreografie had Miley blijkbaar nog tijd over voor het maken van een album: Bangerz, genaamd.

En dat is – afgezien van die obligate ‘Z’ instead of an ‘S’-verbastering – een vrij adequate titel. De zestien nummers die het producers-legioen van Miley ons voorschotelen, zitten namelijk nogal hoog in de energie. Wat overigens zeker niet betekent dat ze allemaal op elkaar lijken, want de geïnjecteerde adrenaline komt uit alle hoeken en gaten van de hedendaagse muziek. Een beetje Lady Gaga; wat electro en hiphop; met natuurlijk het onvermijdelijke vleugje dubstep als hippig sausje. Maar ook: zo’n uptempo swingertje a la Amy Winehouse’‘Valerie’ en wat gespeelde grootsheid, geleend van Coldplay. Tezamen in de pop-blender geflikkerd, een scheut Red Bull erbij en klaar waren de kezen.

Dit artikel verscheen eerder op SMTHNG.nl. Klik om te lezen.

Dit artikel verscheen eerder op SMTHNG.nl. Klik om te lezen.

Echter, daarmee heb je wel een aardige mix, maar nog geen goeie liedjes natuurlijk. En juist daar ontbreekt het toch wat aan. Soms is een track ronduit saai of langdradig, en vaak mondt een veelbelovende hook niet uit in een bijpassend refrein. Gelukkig pakt het af en toe wél goed uit. Het gedurfde, hiphopperige ‘SMS (Bangerz)’ bijvoorbeeld, of het springerige ’4×4′ met discopop-keyboardje én Nelly-achtige rap . Beide prima platen om de dansvloer van uw regionale dorpsdisco mee in gang te zetten, én in het bezit van het rauwe randje waardoor het net effe langer beklijft dan het gemiddelde gebodene van equivalent Justin Bieber.

Illustratief hoogtepunt is liedje twee: ‘We Can’t Stop’. Het begint überbraaf als een soort ‘Where is the love?’ van The Black Eyed Peas en vertoont zelfs opvallend veel gelijkenis met de meezinger ‘Price Tag’ van Jessie J. Gelukkig wordt het pianodeuntje na 0.50 seconden plots vergezeld door een verdubbeling van de beat en een dikke basslijn. En als de omlaag gepitchte vocal op 1.25 It’s our party and we can do what we want blijft herhalen, luister je ineens naar een wat donkere track. Helaas keren Fergie en Jessie J daarna weer even terug, maar vanaf 2.00 blijft er een duistere edge in het nummer hangen. De climax begint op 2.51 met een aantal chants gevolgd door een slimme opbouw met Miley die doet alsof ze The Weeknd is: zoetgevooisdeadlibs over een niet zo zoetgevooisd instrumentarium. Op 3.14 knalt de beat er wat onverwacht weer bij en is het liedje rond.

In het bijbehorende clipje zijn dan reeds wat afgesneden vingers, plus een doodshoofd gemaakt van patat, voorbij gekomen. En soep met vermiccelliletters die het woord TWERK vormen natuurlijk. Eet smakelijk.